Seether - Holding On To Strings Better Left To Fray

 Seether normalde, daha önce de belirttiğim gibi, dinlemeyi tercih etmediğim, pop hard rock dediğim gruplardan biri olmuştur her zaman; ancak yeni albüm var dediler, geldik. Bu albüm de onlar hakkında olan düşüncelerimi değiştirmedi ancak, muazzam bir gelişme sezdiğimi ve hayranıysanız çok etkili bir albüm olacağını söyleyebilirim. John Humprey belirtiyor: "Bugüne kadar yaptığımız en iyi albüm, yer yer sert, ağır veya melodik."

No.	Title	Length
1.	"Fur Cue"	3:47
2.	"No Resolution"	3:08
3.	"Here and Now"	3:55
4.	"Country Song"	3:49
5.	"Master of Disaster"	4:18
6.	"Tonight"	3:44
7.	"Pass Slowly"	3:27
8.	"Fade Out"	3:54
9.	"Roses"	4:17
10.	"Down"	3:57
11.	"Desire for Need"	3:33
12.	"Forsaken"	4:19

 Açılışı yapan For Cue gerçekten oturaklı bir parça olmuş, normal bir hard rock parçası gibi giderken araya karışan pop sound'ı fazla kulak tırmalamıyor, ağırlıklı olarak nedense Drowning Pool'u andırıyor.

 No Resolution, beklenmeyen bir şekilde bir gitar solosuyla giriş yapıyor ve zaten o saatten itibaren o şarkıyı dinlememek mümkün değil. Ağır giren şarkının, sound'ının verse'lerde hafiflemesi hoşuma gitmese de riffleri ve melodileri şahane olan bir şarkı.

 Here And Now, bahsettikleri üzere ciddi anlamda melodik olan bir parça ve single adayı olduğunu düşünüyorum.

 Sırada, albümün ilk single'ı olan Country Song var ki, muhteşem bir melodi yakaladıklarını itiraf etmeliyim. Sertleşen melodi şarkıdan kopmuyor, kaliteli bir parça olmuş. Gitar solosu dışında beni tatmin etmeyen bir şey yok.

 Tanıdık gelebilecek arpejlerle giriş yapan Master of Disaster, iyi olsa da pek hoşuma gidemeyen, eksik bir şeyler olduğunu düşündüğüm bir parça.

 Tonight ile alternatif ve pop'a doğru yavaş yavaş kaydığını görmek mümkün albümün, "filler" denebilecek şarkılardan birisi, kötü değil, nitekim öyle çok iyi bir parça da değil. Ardından gelen Pass Slowly ve Fade Out da aynı özellikleri taşıyan şarkılardan. Ufak tefek melodi değişiklikleriyle Desire For Need'e kadar albüm böyle gidiyor, bu beş şarkı arasından üzerinde en çok durulmuş olan Roses gibi duruyor.

  

 Desire For Need ile albümün kendine geldiğini söylesem yeridir. Riffler gerçekten çok oturaklı, pek özel bir soundı olmasa da, her şeyin dozunda olduğu bir parça, albümün kapanış şarkısı Forsaken'ın tersine gayet yüksek tempolu ve vurucu. Forsaken ise albüme "elveda" dedirtircesine hazırlanmış bir ballad, melodileri tatlı, akılda kalıcı ve sıkıcı değil, albüme güzel bir kapanış yapıyor.

Genel değerlendirme:

 Albümü genel değerlendirmek mümkün değil; çünkü ilk beş ve son iki şarkı dışındaki şarkılar doldurma gibi hazırlanmış ve ilk beş şarkıdan da içinde eksikler olan parçalar var; ama belirtmeliyim ki yeni prodüktör, yeni sound gruba çok iyi şeyler ve gayet iyi parçalar kazandırmış, dinlemeye gerçekten değer.

Not: 7 / 10

Moby - Destroyed!

 Yaklaşık iki haftadır yazmadığım kritiklere, sevdiğim bir sanatçı olan Moby'nin çok kısa bir süre önce çıkan Destroyed adlı albümüyle geri dönüş yapayım dedim. Kendisi sağolsun bana zevkli bir süreç yaşattı, hayranlarının da beklediği bir albüm çıkarmış gibi geldi bana...

1. "The Broken Places" - 4:10
2. "Be The One" - 3:29
3. "Sevastopol" - 4:21
4. "The Low Hum" - 4:13
5. "Rockets" - 4:47
6. "The Day" - 4:32
7. "Lie Down in Darkness" - 4:26
8. "Victoria Lucas" - 5:55
9. "After" - 5:30
10. "Blue Moon" - 3:31
11. "The Right Thing" - 4:26
12. "Stella Maris" - 5:14
13. "The Violent Bear It Away" - 6:50
14. "Lacrimae" - 8:05
15. "When You Are Old" - 2:19

 Bu albümde diğerlerinden az da olsa farklı bir çizgiyi izlemeyi deneyen Moby, insomnia hastalığını albümdeki şarkılara güzel bir şekilde aktarmış. Albüm genel olarak ambient tarzından etkilenmiş ve müzikler de o ölçüde tekrarlı ve dinlendirici. Giriş şarkısı The Broken Places gibi pek çok enstrümantal parçaya ya da aynı müzikal öğeleri taşıyan vokalli parçalara rastlamak mümkün. The Broken Places, boşluk hissi yaratan bir enstrümantal ve gerçekten dinlendirici. Arkasından gelen Be The One, tekrarlı vokallerin oluşturduğu bir enstrümantal desem yanlışm olmaz. Sevastopol ise daha çok trance parçaları anımsatabilecek; ama ritm ve bas tonları yumuşak olan bir sözsüz parça. Hemen ardından gelen The Low Hum, konuk bayan vokal barından, ardından gelen Rockets ile aynı özellikleri barındıran, depresif bir parça.

 Albümün ilk single'ı olan The Day ise elektronik öğelerin yoğun kullanıldığı, ilk single olmayı hak ettiğini düşünmediğim bir parça. Lie Down In Darkness çok daha sıcak, melodik ve dinlendirici geliyor kulağa, her ne kadar bir single adayı olmasa da. Victoria Lucas ile sakin başlayan piyano melodileri, yavaş yavaş temposunu yaylılar ve tatlı melodilerle yükseltiyor, After ile daha yüksek tempoda, daha yerel melodiler işitiyorsunuz. 

 Ardarda gelen enstrümantal parçalar sonrasında Blue Moon'a geliyor sıra. Elektroniğin yoğun olarak kullanıldığını düşünüyorum, şarkı güzel olabilirmiş ancak dinlenebilirliği öldürülmüş gibi. The Right Thing ise her şeyin ölçülü olduğu muhteşem bir parça. Stella Maris'ten itibaren albümün geri kalanı enstrümantal. Stella Maris, keman gibi yaylı çalgıların yoğun olarak kullanıldığı bir parça, ardından gelen The Violent Bear Is Away gibi. Lacrimae ise piyano melodileri üzerine kurulmuş bir klavye melodisinin yaklaşık 8 dakika boyunca tekrarı, ama hoş. Albüme kapanışı yapan parça When You Were Old ise ağır yaylılarla süslenmiş parça.

Genel değerlendirme:

 Albümü çıkmadan önce, yarım yamalak dinleyip bu albüme on üzerinden dört gibi notlar veren Spin, Rolling Stones gibi dergilerin aksine, bu albümün yeteri kadar dinlendiğinde görülebilecek güzellikleri olduğunu düşünüyorum. 

Not: 7,5 / 10

Gorillaz - The Fall!!

 Gorillaz, sadece sevdiğim değil, aynı zamanda yapmayı düşündüğüm müzik üzerinde de etkisi olan bir müzikal proje. Damon Albarn'ın kariyeri boyunca attığı tüm adımlar benim için adeta altın değerinde ve Blur'dan bile daha başarılı olan bu "Gorillaz" ın sırrı ne hâla çözmüş değilim. Tek bildiğim, değerli albümler yapmaya devam etmesi.

No.	Title	Length
1.	"Phoner to Arizona"	4:14
2.	"Revolving Doors"	3:26
3.	"HillBilly Man" (featuring Mick Jones)	3:50
4.	"Detroit"	2:03
5.	"Shy-town"	2:54
6.	"Little Pink Plastic Bags"	3:09
7.	"The Joplin Spider"	3:22
8.	"The Parish of Space Dust"	2:25
9.	"The Snake in Dallas"	2:11
10.	"Amarillo"	3:24
11.	"The Speak It Mountains"	2:14
12.	"Aspen Forest" (featuring Paul Simonon)	2:50
13.	"Bobby in Phoenix" (featuring Bobby Womack)	3:16
14.	"California & the Slipping of the Sun"	3:24
15.	"Seattle Yodel" (featuring The Archie McPhee Yodelling Pickle)	0:38

 Başlarda söylenebilirsiniz "ulan bu adam ne yapmaya çalışmış" diye, ben de en başından belirtmek isterim ki, Damon Reyiz albümü iPad'iyle, grubun turnesi esnasında yazmış. Bunu bilmeden dinlememe rağmen, birkaç plak çevirmeden sonra gayet hoşuma giden şarkılar olduğunu farkettim. Açılış şarkısı ve albümün ilk single'ı Phoner To Arizona gibi. Sinir bozucu gelebiliyor başlarda; fakat elektronik müzikle biraz da olsa ilgiliyseniz öyle boş da birşey olmadığını aşikar.

 Ardından giren Revolving Doors albüm içinde en sevdiğim eserlerden biri, insanı kendine doğrudan bağlıor girişiyle. Şarkının gidişatında bir aksaklık yok, müzik çalarlarda yerini alacak şarkılardan biri. Ayrıca albümün ikinci single'ı ve B-side'ında bol reverb'lü, boşluk hissi veren klavye ve yaylı melodileri ile destekli Amarillo da gayet hoş. 

 Girişiyle bağlayan başka bir şarkı da Mick Jones'un eşlik ettiği HillyBilly Man. Akustik kısmı bitene kadar muhteşem, elektronik kısmı girdikten sonra fazlasıyla göreceli olabilecek bir eser.

 Enstrümantal parçalardan biri olan Detroit, büyük şehirin parlak ışıklarının, seyrinizde olan arabaların üzerlerinde yansımalarını ve insanların koşuşturmalarını anımsatacak bir havası var. Tatlı melodiler mevcut.

 Kanımca muhteşem bir girişe sahip olan Shy-Town, Damon Albarn'ın yumuşak vokalleriyle şarkı sonuna kadar bir su gibi akıyor. Albümün en iyilerinden.

 Aksak bir ritme sahip olan Little Pink Plastic Bags'in diğer şarkılardan farklı özelliği sadece aksak ritmi değil. Arka planda rüzgar uğultusu gibi şarkı boyunca devam eden bir ses eşliğinde devam eden şarkının garip bir havası var. 

 Albümün garip şarkılarından biri de The Joplin Spider. Elektronik kullanımı oldukça yoğun olduğundan pek fazla sevemedim; ama çok güzel soundlar barındırıyor. 

 Cızırtılı country radyolarında dolaşan Damon, sound'ı beğenmemiş olacak ki The Parish of Space Dust'ı yapmış. Harmonili vokaller, şarkı boyunca devam eden yaylılarla, bitime kadar hoş bir imece örneği sergilemiş.

 Sıradaki parça ise, 90'ların başı ve ortalarındaki G-Funk akımını hatırlatacak bir enstrümantal The Snake In Dallas. Yakında rapperlardan biri bunu kırpıp bir şarkı yaparsa şaşırmayın.

 Boşlukta yankılanan seslerin ardından yükselen melodilerle garip bir ruh hali barındıran The Speak It Mountains kesinlikle boş bir şarkı değil. 

 Ardı ardına gelen enstrümantal parçalar, Aspen Forrest ile devam ediyor ve o muhteşem kanun melodilerini duyduğunuzda bir süre hüküm veremiyorsunuz. (ciddi ciddi fasıllardaki kanunlardan kullanmış adamlar vallah)

 Enstrümantal şarkıların ardından akustik gitarlarla çalınan bluesy melodilerle bir girişe sahip Bobby In Phoenix'de Damon Albarn, ünlü soul sanatçısı Bobby Womack'i ağırlayabileceği en iyi şekilde ağırlıyor. Bobby'nin de misafirlik terbiyesi aldığı apaçık ortada.

 Sıradaki şarkı büyük bir kısmı enstrümantal olan California and the Slipping of the Sun. Çeşitli cızırtı ve yaylı melodilerinin şarkının başından sona devam etmesi şarkıya en az yankılı seslerle konuşan politikacıların ve arada söylenen hatunun şarkıya kattığı hava kadar garip. Sonlara doğru hareketlenen ve yavaşça sönen şarkının ardından "alalaleihi" şeklinde yodelling'den ibaret olan Seattle Yodel ile albüme veda ediyoruz.

Genel değerlendirme:

 İlk düşüncelerim diğer Gorillaz albümleri gibi olmadığı yönündeydi. Teknik olarak doğru, çünkü diğer albümlere göre dinlenebilir şarkı sayısı oldukça fazla; ancak ben pek fazla memnun olmadım. Bana bir albümden daha çok uzun bir E.P gibi geldi.

Not: 7/10