Adele - 21!!

 Adele ile tanışmam yaklaşık birkaç ay öncesinde soul sanatçıları araştırırken "60lı yaşlarında zenci bir kadındır herhalde bakayım bi" diyerek bir linke tıklamamla başladı. Bu kadar genç yaşta bir sanaçtının bu tür bir müzikle ünlü olması ne kadar hoşuma gitse de Justin Bieber kadar pazarlama ürünü olduğu konusunda anlaşmalıyız. Justin Bieber'la bir tutmuyorum tabiki, albümündeki şarkılar çok kaliteli. Ben bunun gibi sanatçılara "Norah Jones tipi sanatçı" diyorum. Döneminde yapılmaması gereken bir müziği, hem o müziği özellikle seven hem de o müziğin popa yakınlaştırılan bir sounda sahip olmasından dolayı, o müzikle yeni tanışan popçu gardaşlarımıza hitaben yaparak ünlü yapılıyor. Albümün listelerdeki durumuna ve satış rakamlarına göz atalım:

bi soul albümünün bu kadar sattığı bu devirde nerde görülmüş allasen?

No.	Title	Writer(s)	Producer(s)	Length
1.	"Rolling in the Deep"	Adele Adkins, Paul Epworth	Epworth	3:48
2.	"Rumour Has It"	Adkins, Ryan Tedder	Tedder	3:43
3.	"Turning Tables"	Adkins, Tedder	Jim Abbiss	4:10
4.	"Don't You Remember"	Adkins, Dan Wilson	Rick Rubin	4:03
5.	"Set Fire to the Rain"	Adkins, Fraser T. Smith	Smith	4:02
6.	"He Won't Go"	Adkins, Epworth	Rubin	4:38
7.	"Take It All"	Adkins, Eg White	Abbiss	3:48
8.	"I'll Be Waiting"	Adkins, Epworth	Epworth	4:01
9.	"One and Only"	Adkins, Dan Wilson,Greg Wells	Rubin	5:48
10.	"Lovesong"	The Cure	Rubin	5:16
11.	"Someone Like You"	Adkins, Wilson	Wilson, Adkins	4:45

 Baktığımızda albümdeki şarkıların ortalama üç-buçuk dakika olduğu görülüyor ki bu da onu, şarkıların muhteviyatını da göz önünde bulundurursak, "easy listening" dahilinde kabul etmemiz mümkün. 

 Albümü şarkı şarkı incelemeyeceğim çünkü, her ne kadar bazı sınıflandırılmalar yapılsa da, şarkıların çoğu birbirine benziyor. Ancak, albümün ilk single'ı Rolling in the Deep ve Rumour Has It, albümdeki diğer şarkılarla karşılaştırıldığında yüksek tempolu pop rock şarkıları sayılabilecek şarkılar. İkisi de duyulduğu anda istemsiz hareketler yaptırabilir. 

 Diğer şarkılar ise balladlardan oluşuyor. Şarkıların çoğu piyano balladı olmasına rağmen, gitar ağrlıklı iki parça bulunuyor: Don't You Remember ve Lovesong. Don't You Remember fena değil ancak Lovesong tahminimce yeni (dördüncü) single olabilecek kadar iddialı. 

 Albümün kalan şarkılarını piyano balladları oluşturuyor. Bunların içine Rolling in the Deep'ten sonra çıkan iki single Set Fire to the Rain ve Someone Like You da dahil. Set Fire to the Rain daha çok pop rock parçalarını andırırken, Someone Like You da pop balladlarını andırıyor. Someone Like You'nun bir benzeri olan Turning Tables da iddialı şarkılar arasında.  

 Piyano balladları arasında ayrıca klasik soul soundını barındıran iki ballad mevcut: Take It All ve One and Only. İkisi de muhteşem şarkılar ve ikisinden birisi single olarak çıkabilir. Geriye kalan şarkılardan I'll Be Waiting ve He Won't Go modern R&B ve pop parçalarını andırıyor. 

Genel değerlendirme:

 Albümün içinde kötü bir şarkı yok. Hepsi gayet iyi, bir pop albümü gibi üç single güzel olup albümün geri kalanı kötü değil. Şarkılar herkesin seveceği cinsten. Ayrıca albümün ve Adele'nin mainstream başarıyı yakalaması MTV'yi az da olsa Kanye West'lerden, B.o.B'lardan arındıracak gibi. Adam Lambert bir, Adele iki bu konuda maaşallah. 

Not: 8/10

Sunrise Avenue - Out Of Style!

 Sunrise Avenue benim için pop müziğin Pink Martini'si gibiydi. Nasıl Pink Martini bir albümü içinde bossa nova, latin jazz, soul jazz vb. türlerinde farklı farklı şarkılara imza atıyorsa, Sunrise Avenue'da öyle, versatil bir pop albümü sunuyordu bizlere. Buraya kadar bir sorunum yok, aynı yapısını az da olsa korumuş; ancak sorun biraz daha derine indiğimizde başlıyor.

01. Hollywood Hills
02. Damn Silence

03. Somebody Help Me

04. I Don't Dance

05. I Gotta Go

06. Stormy End

07. Kiss Goodbye

08. Sex & Cigarettes

09. The Right One

10. Out Of Tune

11. Angels On A Rampage

12. Sweet Symphony

13. What I Like About You - non album track

 Albüme açılışı yapan Hollywood Hills, listelerde üst sıralarda yer edinmiş bir single olmasına rağmen, dinlenebilirliği o kadar da yüksek olmayan bir parça. Akılda kalıcı, tatlı, 80'ler etkili melodilerle giriş yapan şarkı, alışıldıktan sonra güzel gelecek şarkılar gibi. Neyleyim ben öyle pop şarkısını demek gayet mümkündür, hak veririm.

 Damn Silence ile hoş melodiler arasında gezerken nakarat sonlarındaki atonal melodilere anlam verebilmek mümkün değil. Albümün çürük elmalarından.

 Özlenen Sunrise Avenue tadını, piyanoyla yaptığı sakin girişiyle Somebody Help Me veriyor. Davulların yapaylığı şarkıya ket vuruyor, ancak nakaratlarda giren akustik davullar şarkıya az da olsa can katıyor. Albümde dinlenebilir şarkılar olduğu umudunu aşılamaktan başka bir işlevi yok.

 I Don't Dance ile yine 80'lere, Eurythmics'lere, Dead Or Alive'lara gidiyorsunuz. Ancak nakarata geldiğinizde kendinizi Kral TV'de bulmanız pek mümkün. 

 Punky bir riffle giriş yapan I Gotta Go, verse kısımlarında size hoş bir şarkı olacağı izlenimini verse de nakaratla arasındaki kopukluk incideki mantık hatalarını aratacak gibi.

 Albümde "oh be özlemişim bunu" dedirtecek tadı veren bir şarkıya, Stormy End'e, geldiğinizde birkaç kez tekrar etmemeye dikkat edin yoksa albümdeki diğer şarkıları dinleme fırsatı bırakacak gibi değil.

 Stormy End ile özlettiği o tadı veren, kendine has melodik balladlarını aratan grup, Kiss Goodbye ile özlemi gidermeye devam ediyor. Şarkının ortalarına doğru artan enstrüman çeşitliliği şarkıyı tatlı bir resitale çeviriyor. Sonundaki gitar solosu ise hoş bir süpriz.

 I Gotta Go'daki punky havanın biraz daha düşük tempolu hali Sex & Cigarettes için geçerli sayılabilir. Stormy End ve Kiss Goodbye gibi iki hoş şarkının ardından gelmesi sakat olan bir şarkı.

 Nedense, bunca şarkının arasından böyle birşey çıkmasına ihtimal vermediğim için midir, şaşırtıcı gelen bir arpejle giriş yapan The Right One, drum machine'lerin girişiyle azıcık hayal kırıklığına uğratsa da drum-kit'e geçildiğinde şarkının havası olumlu yönde değişiyor. Hoş bir şarkı ve albümdeki iyilerden birisi.

 Arkasından gayet ağır rifflerle giren Out Of Tune, şarkının nakaratta bu ağır riffi grubun pop sound'ıyla birleştirmeye çalışmasıyla adı gibi "out of tune" olmuş. 

 Hâlâ son umutlar varken, Angels On A Rampage, "filler" denecek kadar boş bir performansla giriş yapsa da, kendini toparlıyor ve ikinci şansı hak eden şarkılar arasında yerini alıyor. Ardından gelen Sweet Symphony ve What I Like About You'nun bir yenilik barındırmayışı da üzücü ayrıntılar arasında. 

Genel değerlendirme:

 Albüm, beni tekrar Sunrise Avenue ile buluşturduğu için memnunum. Ama içinden iki-üç şarkı seçilip dinlenebilecek cinsten. Çoğu şarkıda nakarat ve versleler arasında uyumsuzluklar göze çarpıyor, şarkıların sıradanlıkları da cabası.

Not: 4,5 / 10

Amos Lee - Mission Bell!

 Ömrüm boyunca ilk defa dinlediğim bu sanatçıyı, artık Amos Reyiz diye anacak bir hale getirdi beni bu Mission Bell albümü. 2011'in başlarında çıkan, sevdiğim sanatçıların pek çoğunu barındıran Blue Note Records imzalı bu albüm U.S Billboard 200 ve U.S Billboard Top Rock Albums sırasında 1. sıraya yerleşmeyi başardı.

 Amos Lee'yi kısaca tanımlamam gerekirse, sesi Phil Collins ve John Mayer arasında olan, akustik gitar ağırlıklı ve arada onlarla uyumlu piyano gibi çalgıları kullanan, easy-listening denebilecek, herkesin müzik zevkine hitap edebilecek bir müzisyen abimiz. 

Playliste bakacak olursak:

1. El Camino
2. Windows Are Rolled Down
3. Violin (featuring Sam Beam)
4. Flower
5. Stay With Me (featuring Priscilla Ahn)
6. Out Of The Cold (featuring Pieta Brown)
7. Jesus (featuring James Gadson)
8. Hello Again
9. Learned A Lot
10. Cup Of Sorrow
11. Clear Blue Eyes (featuring Lucinda Williams)
12. Behind Me Now / El Camino Reprise (featuring Willie Nelson)

 El Camino tatlı arpejleri, sakin davulları ve nadir duyulan piyanolarıyla albüme iyi bir şekilde karşılıyor sizi. Windows Are Rolled Down ile tempoyu biraz yükseltseniz de ilk şarkıda oluşan burukluk kilise orglarının girmesiyle yeniden başlıyor ve sizi albümün en iyilerinden biri olan Violin'de bulmanızı sağlıyor. İlk dinleyişte sıkıcı bir şarkı gibi gelse de, birkaç dinlemeden sonra kendini sevdiren cinsten bir parça. Ardından gelen Flower, tiz akorlarının ardından giren orglar ve şeker gibi vokal melodileriyle sizi doğrudan kendine çekiyor. Makul uzunluğuyla da iPod'larda yer edecek şarkılar arasında. Sıra Stay With Me'ye geldiğinde, tempo iyice düşüyor; ancak şarkı kendini dinletecek kadar iyi. Ardından gelen Out Of The Cold da albümün aslarından biri. 

 Jesus çaldığında ise kilise korosundan fırlayıp Kaliforniyalara kadar gelmiş, orada albüm yapmış bir soul sanatçısının kulağa nasıl geldiğini hissediyorsunuz. Bu şarkıdan sonra albümün sound'ı Soul'a kayıyor ve jazz melodili piyanolarla destekler artıyor. Tıpkı Hello Again'deki gibi. Learned A Lot'da ise aynı tat var fakat tempo düşmüş, piyanolar da sakinleşmiş bir halde. Cup of Sorrow'a gelindiğinde tempo yükseliyor, yer yer banjo sesleri duyuluyor ve country etkileri artıyor. Albümün son iki şarkısı ise, albümün geneline hakim olan iki türün (soul, country) iki farklı reyiziyle düetten oluşuyor. Clear Blue Eyes ile Amos Lee'nin Lucinda Williams ile iyi bir ikili oluşturduğunu görüyoruz, her ne kadar Lucinda Williams'ın sesini beğenmediysem de bu şarkıda. Son şarkı ise country müziğin yaşayan en son babalarından biri olan biri olan Willie Nelson ile şahane bir düet yapılmış.

Genel değerlendirme:

 Albüm gerçekten dinlenebilir ve şarkılar çok kaliteli. Dediğim gibi, hemen hemen herkesin kulağına hitap edebilecek kadar hoş, ama özellike bu türlerle ilgilenenler için bir maden. 

Not: 8,5 / 10

Siftah!! "Justin Mauriello - Justin Sings the Hits"

 Uzun bir süredir aklımda olan ancak bir türlü uygulamaya dökemediğim bir eleştiri blogu açma fikrini nihayet gerçekleştirmiş bulundurmaktayım. Sağda solda "ya abi şunu dinledin mi bak" , "şu albüm şöyle, bu albüm böyle" demek yerine günde bir dakikasını bile ayırabilecek kişiler için iyi bir kaynak olacağını söyleyebilirim. 

  Burada ele alacağım ilk albüm, yeni sayılmasa da pek çoğumuzun varlığından bile haberdar olmadığı bir altın madeni gibi desem yeridir. Eski Zebrahead solisti Justin Mauriello, Zebrahead'le yollarını ayırdıktan sonra
I Hate Kate adlı bir alternatif-rock grubu kurup iki albüme imza atmıştı. Ancak bunu yetersiz görmüş olacak ki bir de solo albüme yönelmiş. 2010'un ortalarında çıkardığı debutta Justin, 12 hiti yeteneği ölçüsünde yorumlamaya çalışmış. Şarkılara bakacak olursak:

1-) Take On Me (a.ha)
 1985'te Norveçli New Wave grubu a.ha'ya ait listeleri kasıp kavuran bu şarkıya Justin, şarkının var olan enerjisine sert gitarlar ve tiz vokallerle katkıda bulunarak orjinalinden daha dinlenebilir bir hale getirmiş. En sevdiğim yanı ise, 80'lerin vazgeçilmezleri olan synthesiserların bu şarkıda da kullanılmış olması.

2-) Poker Face (Lady Gaga)
 Tüm yaz boyunca radyoların kaynatalarımıza olan kastını açığa çıkarırcasına tekrar ettiği bu parçayı Justin'den dinlediğinizde çok şaşıracağınıza eminim. Şarkının zayıf kalan ritmi drum-setlerle desteklendiği için daha kuvvetli, buna gitarlar da eklenince ortaya şahane bir yorum ortaya çıkmış. Lady Gaga'nın şiir gibi söylediği bazı kısımlarda Justin'in yakaladığı vokal harmonileri size yer yer traditional pop/vocal jazz sanatçılarını anımsatacak cinsten. Albümün en iyilerinden biri.

3-) Don't Look Back In Anger (Oasis)
 Oasis'in ilk albümü What's the Story? of Morning Glory'de yer alan bu şaheser, tüm öfkesinden arındırılmış bir şekilde, sadece piyano, drum machine ve Justin'in temiz vokalleri eşliğinde "az ve öz"ün ne olduğunu tanımlıyor.  


4-) Across The Universe (Beatles)
 30'un üzerinde Beatles şarkısın yer aldığı filme kendi adını verebilecek kadar önemli olan bu şarkıyı ele almanın ciddi ve bir o kadar da riskli bir iş olduğunu düşünüyordum. Ancak Justin bunun üstesinden gelmeyi başarmış. Şarkıdan fazla ölçüleri ve aksak ritmleri çıkarmak, gitarları orjinalindeki gibi düz bir ritmi takip edecek bir şekilde çalmak yerine arpej kullanmayı tercih etmek, nakaratta arkaya tatlı klavye melodileri eklemek gibi küçük(!) rütuşlar, dinleyen herkesi ortak bir noktada buluşturuyor: Bu şarkının -Beatles dahil- gelmiş geçmiş en iyi versiyonunun Justin tarafından yorumlanmış olmasında.

5-) Don't Stop The Music (Rihanna)
 Rihanna'nın çıkış şarkılarından biri olan Don't Stop The Music, Justin'in üzerindeki Zebrahead
ve I Hate Kate'den kalma punk etkilerini hissettiriyor.

6-) Blowin' In The Wind (Bob Dylan)
 Bob Dylan'ın en meşhur şarkılarından biri olan Blowin' In The Wind, Justin Mauriello yorumuyla sizi tüm gün boyunca "the answer's my friend is blowin' in the wind" diye etrafta dolaştıracak kadar akılda kalıcı bir melodiye sahip. Şarkının genelinde ritme drum machine'lerin hakim olması ve nakaratlardaki klavye melodileri yine şarkıyı ayrı bir boyuta taşımış durumda.

7-) What a Fool Believes (The Doobie Brothers)
 "dabi biraderler"in Nothing Else Matters'ı olan bu şarkı Justin olmayı diletebiliyor insana. Nakaratlardaki falsettolar iştah kabartıcı.

8-) Time After Time (Cyndi Lauper)
 Pop divalarından biri olan Cyndi Lauper'ın en ünlü şarkılarından biri olan Time After Time'ı dinlendirici gitarların ve Justin'in yumuşak sesinin etkisiyle günlerce dinlemek mümkün olsa gerek.

9-) Stand By Me (Ben E. King)
 Yılların eskitemediği bir soul klasiği olan Stand By Me, genelde zenci gırtlaklı vokaller tarafından duymaya alışık olduğumuz şarkılardan biri olsa da, Justin'in yine "az ve öz" diyerek yaptığı hoş yorumlardan biri.

10-) Africa (Toto)
 Bu şarkıyı albümdekiler arasında görünce gözlerime inanamıştım. Dinlemeden önce "acaba hangi notaya düşürdüler şarkıyı" diye düşünürken normal notalarıyla girmesi bile beni şaşırtan etmenlerden biri olmuştu. Nakaratta Justin'in çok iyi, sonlara doğru ise olağan üstü bir vokalist olduğunu düşünmekten kendimi alamadım. Enstrümantal olarak bir yenilik barındırmayan şarkı modern şartlar altında kaydedilseymiş ne kadar iyi olabilirmiş onu görmek mümkün.

11-) Kuroneko No Tango (Minagawa Osamu)
 Albümü Japonya'da kaydeden Justin, bu şarkıyı bir vefa borcu olarak mı kaydetti diye düşünmedim değil. Çünkü hiçbir hissiyatı yok, sesinin nasıl olması gerektiğini kestiremiyorsunuz ve bir süre sonra ardından gelen "I Love Rock 'n Roll" a geçiş yapıyorsunuz.

12-) I Love Rock 'n Roll (Joan Jett)
 Joan teyzemizin Dünya Rock 'n Roll mirasları arasına girmiş, kültleşmiş bir şarkıyı, albümün sonunda böyle bir albüm bittiği için üzülerek dinleseniz de, verdiği gaz albüme mutlu bir şekilde veda etmek için yetip, artıyor bile.

Genel olarak:
 Justin Mauriello en sevdiğim vokalistlerden biridir ve bu albümünde de beni hayal kırıklığına uğratmadı. Ancak beklentim kendi bestelerini duymaktan yöneydi, anlaşılan başka bir baharaymış.

puan: 8 / 10