6 Mayıs 2011 Cuma

Adele - 21!!

 Adele ile tanışmam yaklaşık birkaç ay öncesinde soul sanatçıları araştırırken "60lı yaşlarında zenci bir kadındır herhalde bakayım bi" diyerek bir linke tıklamamla başladı. Bu kadar genç yaşta bir sanaçtının bu tür bir müzikle ünlü olması ne kadar hoşuma gitse de Justin Bieber kadar pazarlama ürünü olduğu konusunda anlaşmalıyız. Justin Bieber'la bir tutmuyorum tabiki, albümündeki şarkılar çok kaliteli. Ben bunun gibi sanatçılara "Norah Jones tipi sanatçı" diyorum. Döneminde yapılmaması gereken bir müziği, hem o müziği özellikle seven hem de o müziğin popa yakınlaştırılan bir sounda sahip olmasından dolayı, o müzikle yeni tanışan popçu gardaşlarımıza hitaben yaparak ünlü yapılıyor. Albümün listelerdeki durumuna ve satış rakamlarına göz atalım:

bi soul albümünün bu kadar sattığı bu devirde nerde görülmüş allasen?



No.TitleWriter(s)Producer(s)Length
1."Rolling in the Deep"  Adele Adkins, Paul EpworthEpworth3:48
2."Rumour Has It"  Adkins, Ryan TedderTedder3:43
3."Turning Tables"  Adkins, TedderJim Abbiss4:10
4."Don't You Remember"  Adkins, Dan WilsonRick Rubin4:03
5."Set Fire to the Rain"  Adkins, Fraser T. SmithSmith4:02
6."He Won't Go"  Adkins, EpworthRubin4:38
7."Take It All"  Adkins, Eg WhiteAbbiss3:48
8."I'll Be Waiting"  Adkins, EpworthEpworth4:01
9."One and Only"  Adkins, Dan Wilson,Greg WellsRubin5:48
10."Lovesong"  The CureRubin5:16
11."Someone Like You"  Adkins, WilsonWilson, Adkins4:45


 Baktığımızda albümdeki şarkıların ortalama üç-buçuk dakika olduğu görülüyor ki bu da onu, şarkıların muhteviyatını da göz önünde bulundurursak, "easy listening" dahilinde kabul etmemiz mümkün. 

 Albümü şarkı şarkı incelemeyeceğim çünkü, her ne kadar bazı sınıflandırılmalar yapılsa da, şarkıların çoğu birbirine benziyor. Ancak, albümün ilk single'ı Rolling in the Deep ve Rumour Has It, albümdeki diğer şarkılarla karşılaştırıldığında yüksek tempolu pop rock şarkıları sayılabilecek şarkılar. İkisi de duyulduğu anda istemsiz hareketler yaptırabilir. 

 Diğer şarkılar ise balladlardan oluşuyor. Şarkıların çoğu piyano balladı olmasına rağmen, gitar ağrlıklı iki parça bulunuyor: Don't You Remember ve Lovesong. Don't You Remember fena değil ancak Lovesong tahminimce yeni (dördüncü) single olabilecek kadar iddialı. 



 Albümün kalan şarkılarını piyano balladları oluşturuyor. Bunların içine Rolling in the Deep'ten sonra çıkan iki single Set Fire to the Rain ve Someone Like You da dahil. Set Fire to the Rain daha çok pop rock parçalarını andırırken, Someone Like You da pop balladlarını andırıyor. Someone Like You'nun bir benzeri olan Turning Tables da iddialı şarkılar arasında.  

 Piyano balladları arasında ayrıca klasik soul soundını barındıran iki ballad mevcut: Take It All ve One and Only. İkisi de muhteşem şarkılar ve ikisinden birisi single olarak çıkabilir. Geriye kalan şarkılardan I'll Be Waiting ve He Won't Go modern R&B ve pop parçalarını andırıyor. 

Genel değerlendirme:
 Albümün içinde kötü bir şarkı yok. Hepsi gayet iyi, bir pop albümü gibi üç single güzel olup albümün geri kalanı kötü değil. Şarkılar herkesin seveceği cinsten. Ayrıca albümün ve Adele'nin mainstream başarıyı yakalaması MTV'yi az da olsa Kanye West'lerden, B.o.B'lardan arındıracak gibi. Adam Lambert bir, Adele iki bu konuda maaşallah. 

Not: 8/10




4 Mayıs 2011 Çarşamba

Sixx:A.M - This Is Gonna Hurt!!

 Öncelikle Sixx:A.M hakkında ufak bir bilgilendirme yapmak istiyorum. Mötley Crüe'dan Nikki Sixx'in basist, Guns 'N Roses'dan DJ Ashba'nın solo gitarist ve Alanis Morissette, Scorpions ve Mötley Crüe gibi sanatçıların 2000'lerde çıkan albümlerinin prodüktörü James Michael'ın vokalist olduğu bir supergroup olan Sixx:AM, Nikki Sixx'in uyuşturucuyu bırakıp, hayatında edindiği deneyimleri kitaba dökmesiyle beraber kuruldu. Kitapla aynı adı taşıyan The Heroin Diaries'den çıkan Life Is Beautiful, listeleri kasıp kavuran bir hit oldu. CrüeFest sayesinde daha da çok ünlü oldular ve ikinci albüm This Is Gonna Hurt üzerinde çalışmaya başladılar.







No.TitleMusicLength
1."This Is Gonna Hurt"  James Michael, Nikki Sixx, DJ Ashba3:56
2."Lies of the Beautiful People"  Michael, Sixx, Ashba, John 53:58
3."Are You With Me Now"  Michael, Sixx, Ashba4:02
4."Live Forever"  Michael, Sixx, Ashba4:55
5."Sure Feels Right"  Michael, Sixx, Ashba4:09
6."Deadlihood"  Michael, Sixx, Blair Daly3:15
7."Smile"  Michael, Sixx5:22
8."Help Is On The Way"  Michael, Sixx, Ashba4:18
9."Oh My God"  Michael, Sixx, Ashba5:35
10."Goodbye My Friends"  Michael, Daly5:57
11."Skin"  Michael, Sixx, Ashba3:22



 This Is Gonna Hurt sert riffleri ve yüksek temposuyla albümün temasını size aktarıyor ve albüme yapılacak en iyi açılışın nasıl olabileceğini gösteriyor, aynı zamanda bu sertlikle sizi hemen ardından gelen Lies of the Beautiful için hazırlıyor.
 
 Lies of the Beautiful People, yüksek bir tempoya sahip olmamasına rağmen yeterince sert ve "ağır" rifflerle giriş yapıyor. James Michael'ın vokalleri bu şarkıda üst düzeyde, tıpkı DJ Ashba'nın dinamik gitar riffleri gibi. Gitar solosu ise kelimelerle ifade edilemeyecek cinsten. Albümün Life Is Beautiful'u.

 Clean akorlarla giriş yapan Are You With Me Now, nu-metal balladlarının karakterlerini taşıyor, tatlı bir melodinin tekrarlanmasının yüksek vokallerle oluşturduğu birleşim nakaratta daha da çok seziliyor. Albümün geçiş taşlarından. 

 Orta sertlikte, catchy diye tabir edilebilecek akılda kalıcı bir riffe sahip olan Live Forever, gayet akıcı bir şarkı. Özellikle gitar solosu şarkıya şahane bir hava katmış. Albümün en iyilerinden.

 Bu kadar gazdan sonra, tempo bir anda tatlı bir şekilde düşüyor Sure Feels Right ile. Baştan sona akan bluesy gitar melodileri, vokali destekleyen yaylılar, kusursuz bir ballad.



 
 Deadlihood'da tempoyu biraz daha yükseltiyor, Hollywood'un aslında öyle de parlak olmadığına dair öğütleri Nikki reyizden dinliyor ve orta-sertlikte riffler eşliğinde harmonik minörden giren Ashba'nın gitar solosunun ardından gelen birkaç tekrardan sonra şarkının aniden bitmesine şaşırabiliyor insan.

 Şeker gibi akustik gitar arpejleriyle, piyanolarla desteklenmiş bir şekilde giriş yapan Smile, albümün en dinlenebilir eserlerinden biri. Sonradan katılan yaylıların şarkıya katkısı büyük. 

 Help Is On The Way ile yine albüme tam gaz gidiyoruz, uyuşturucu komasına girmiş, morarmış birine acil yetişmesi gereken ambulans çağırdıktan sonra bürünülen ruh hâlinin notalara dökülmüş biçimiyle. 

 Sırada albümün en iyilerinden biri olan Oh My God, kendini defalarca dinletecek bir rock ballad'ı. DJ Ashba sonlara doğru, albümdeki en iyi işlerinden birini yapıyor ve sadece piyano melodileriyle dolu başka bir şarkıya geçişteki köprü görevini en iyi şekilde görüyor. 

 Goodbye My Dear Friends, sadece piyanoyla yapılan girişiyle şarkıya çekmeye yetiyor insanı. Ardından yükselen tempo ve sertleşen gitar riffleri piyanoyla beraber şarkı boyunca gidiyor ve hiç sırıtmıyor. İlk defa böyle bir ifade kullanacağım ama Muse sevenlerin mutlaka dinlemesi gereken bir parça.

 Albüme, bir piyano ballad'ı olan Skin ile veda ediyorsunuz, her ne kadar veda edesi gelmese de insanın. Akılda kalıcı, kaliteli, duygusal ve gerçekten üzerinde uğraşıldığı anlaşılan bir ballad. 

Genel değerlendirme:
 Uzun süredir beklediğim albüm, beklentilerimi tamamıyla karşıladı. Grup üyelerinin tamamı, muhteşem işler çıkarmışlar. Birkaç not düşmek istiyorum: albüm konsept olduğu için bir kere de olsa baştan sona dinleyin ve sözlerine bakmayı da ihmal etmeyin. 

Not: 9/10
  



Sunrise Avenue - Out Of Style!

 Sunrise Avenue benim için pop müziğin Pink Martini'si gibiydi. Nasıl Pink Martini bir albümü içinde bossa nova, latin jazz, soul jazz vb. türlerinde farklı farklı şarkılara imza atıyorsa, Sunrise Avenue'da öyle, versatil bir pop albümü sunuyordu bizlere. Buraya kadar bir sorunum yok, aynı yapısını az da olsa korumuş; ancak sorun biraz daha derine indiğimizde başlıyor.



01. Hollywood Hills
02. Damn Silence
03. Somebody Help Me
04. I Don't Dance
05. I Gotta Go
06. Stormy End
07. Kiss Goodbye
08. Sex & Cigarettes
09. The Right One
10. Out Of Tune
11. Angels On A Rampage
12. Sweet Symphony
13. What I Like About You - non album track


 Albüme açılışı yapan Hollywood Hills, listelerde üst sıralarda yer edinmiş bir single olmasına rağmen, dinlenebilirliği o kadar da yüksek olmayan bir parça. Akılda kalıcı, tatlı, 80'ler etkili melodilerle giriş yapan şarkı, alışıldıktan sonra güzel gelecek şarkılar gibi. Neyleyim ben öyle pop şarkısını demek gayet mümkündür, hak veririm.

 Damn Silence ile hoş melodiler arasında gezerken nakarat sonlarındaki atonal melodilere anlam verebilmek mümkün değil. Albümün çürük elmalarından.

 Özlenen Sunrise Avenue tadını, piyanoyla yaptığı sakin girişiyle Somebody Help Me veriyor. Davulların yapaylığı şarkıya ket vuruyor, ancak nakaratlarda giren akustik davullar şarkıya az da olsa can katıyor. Albümde dinlenebilir şarkılar olduğu umudunu aşılamaktan başka bir işlevi yok.

 I Don't Dance ile yine 80'lere, Eurythmics'lere, Dead Or Alive'lara gidiyorsunuz. Ancak nakarata geldiğinizde kendinizi Kral TV'de bulmanız pek mümkün. 

 Punky bir riffle giriş yapan I Gotta Go, verse kısımlarında size hoş bir şarkı olacağı izlenimini verse de nakaratla arasındaki kopukluk incideki mantık hatalarını aratacak gibi.




 Albümde "oh be özlemişim bunu" dedirtecek tadı veren bir şarkıya, Stormy End'e, geldiğinizde birkaç kez tekrar etmemeye dikkat edin yoksa albümdeki diğer şarkıları dinleme fırsatı bırakacak gibi değil.

 Stormy End ile özlettiği o tadı veren, kendine has melodik balladlarını aratan grup, Kiss Goodbye ile özlemi gidermeye devam ediyor. Şarkının ortalarına doğru artan enstrüman çeşitliliği şarkıyı tatlı bir resitale çeviriyor. Sonundaki gitar solosu ise hoş bir süpriz.

 I Gotta Go'daki punky havanın biraz daha düşük tempolu hali Sex & Cigarettes için geçerli sayılabilir. Stormy End ve Kiss Goodbye gibi iki hoş şarkının ardından gelmesi sakat olan bir şarkı.

 Nedense, bunca şarkının arasından böyle birşey çıkmasına ihtimal vermediğim için midir, şaşırtıcı gelen bir arpejle giriş yapan The Right One, drum machine'lerin girişiyle azıcık hayal kırıklığına uğratsa da drum-kit'e geçildiğinde şarkının havası olumlu yönde değişiyor. Hoş bir şarkı ve albümdeki iyilerden birisi.

 Arkasından gayet ağır rifflerle giren Out Of Tune, şarkının nakaratta bu ağır riffi grubun pop sound'ıyla birleştirmeye çalışmasıyla adı gibi "out of tune" olmuş. 

 Hâlâ son umutlar varken, Angels On A Rampage, "filler" denecek kadar boş bir performansla giriş yapsa da, kendini toparlıyor ve ikinci şansı hak eden şarkılar arasında yerini alıyor. Ardından gelen Sweet Symphony ve What I Like About You'nun bir yenilik barındırmayışı da üzücü ayrıntılar arasında. 

Genel değerlendirme:
 Albüm, beni tekrar Sunrise Avenue ile buluşturduğu için memnunum. Ama içinden iki-üç şarkı seçilip dinlenebilecek cinsten. Çoğu şarkıda nakarat ve versleler arasında uyumsuzluklar göze çarpıyor, şarkıların sıradanlıkları da cabası.

Not: 4,5 / 10