Sixx:A.M - This Is Gonna Hurt!!

 Öncelikle Sixx:A.M hakkında ufak bir bilgilendirme yapmak istiyorum. Mötley Crüe'dan Nikki Sixx'in basist, Guns 'N Roses'dan DJ Ashba'nın solo gitarist ve Alanis Morissette, Scorpions ve Mötley Crüe gibi sanatçıların 2000'lerde çıkan albümlerinin prodüktörü James Michael'ın vokalist olduğu bir supergroup olan Sixx:AM, Nikki Sixx'in uyuşturucuyu bırakıp, hayatında edindiği deneyimleri kitaba dökmesiyle beraber kuruldu. Kitapla aynı adı taşıyan The Heroin Diaries'den çıkan Life Is Beautiful, listeleri kasıp kavuran bir hit oldu. CrüeFest sayesinde daha da çok ünlü oldular ve ikinci albüm This Is Gonna Hurt üzerinde çalışmaya başladılar.

No.	Title	Music	Length
1.	"This Is Gonna Hurt"	James Michael, Nikki Sixx, DJ Ashba	3:56
2.	"Lies of the Beautiful People"	Michael, Sixx, Ashba, John 5	3:58
3.	"Are You With Me Now"	Michael, Sixx, Ashba	4:02
4.	"Live Forever"	Michael, Sixx, Ashba	4:55
5.	"Sure Feels Right"	Michael, Sixx, Ashba	4:09
6.	"Deadlihood"	Michael, Sixx, Blair Daly	3:15
7.	"Smile"	Michael, Sixx	5:22
8.	"Help Is On The Way"	Michael, Sixx, Ashba	4:18
9.	"Oh My God"	Michael, Sixx, Ashba	5:35
10.	"Goodbye My Friends"	Michael, Daly	5:57
11.	"Skin"	Michael, Sixx, Ashba	3:22

 This Is Gonna Hurt sert riffleri ve yüksek temposuyla albümün temasını size aktarıyor ve albüme yapılacak en iyi açılışın nasıl olabileceğini gösteriyor, aynı zamanda bu sertlikle sizi hemen ardından gelen Lies of the Beautiful için hazırlıyor.

 

 Lies of the Beautiful People, yüksek bir tempoya sahip olmamasına rağmen yeterince sert ve "ağır" rifflerle giriş yapıyor. James Michael'ın vokalleri bu şarkıda üst düzeyde, tıpkı DJ Ashba'nın dinamik gitar riffleri gibi. Gitar solosu ise kelimelerle ifade edilemeyecek cinsten. Albümün Life Is Beautiful'u.

 Clean akorlarla giriş yapan Are You With Me Now, nu-metal balladlarının karakterlerini taşıyor, tatlı bir melodinin tekrarlanmasının yüksek vokallerle oluşturduğu birleşim nakaratta daha da çok seziliyor. Albümün geçiş taşlarından. 

 Orta sertlikte, catchy diye tabir edilebilecek akılda kalıcı bir riffe sahip olan Live Forever, gayet akıcı bir şarkı. Özellikle gitar solosu şarkıya şahane bir hava katmış. Albümün en iyilerinden.

 Bu kadar gazdan sonra, tempo bir anda tatlı bir şekilde düşüyor Sure Feels Right ile. Baştan sona akan bluesy gitar melodileri, vokali destekleyen yaylılar, kusursuz bir ballad.

 

 Deadlihood'da tempoyu biraz daha yükseltiyor, Hollywood'un aslında öyle de parlak olmadığına dair öğütleri Nikki reyizden dinliyor ve orta-sertlikte riffler eşliğinde harmonik minörden giren Ashba'nın gitar solosunun ardından gelen birkaç tekrardan sonra şarkının aniden bitmesine şaşırabiliyor insan.

 Şeker gibi akustik gitar arpejleriyle, piyanolarla desteklenmiş bir şekilde giriş yapan Smile, albümün en dinlenebilir eserlerinden biri. Sonradan katılan yaylıların şarkıya katkısı büyük. 

 Help Is On The Way ile yine albüme tam gaz gidiyoruz, uyuşturucu komasına girmiş, morarmış birine acil yetişmesi gereken ambulans çağırdıktan sonra bürünülen ruh hâlinin notalara dökülmüş biçimiyle. 

 Sırada albümün en iyilerinden biri olan Oh My God, kendini defalarca dinletecek bir rock ballad'ı. DJ Ashba sonlara doğru, albümdeki en iyi işlerinden birini yapıyor ve sadece piyano melodileriyle dolu başka bir şarkıya geçişteki köprü görevini en iyi şekilde görüyor. 

 Goodbye My Dear Friends, sadece piyanoyla yapılan girişiyle şarkıya çekmeye yetiyor insanı. Ardından yükselen tempo ve sertleşen gitar riffleri piyanoyla beraber şarkı boyunca gidiyor ve hiç sırıtmıyor. İlk defa böyle bir ifade kullanacağım ama Muse sevenlerin mutlaka dinlemesi gereken bir parça.

 Albüme, bir piyano ballad'ı olan Skin ile veda ediyorsunuz, her ne kadar veda edesi gelmese de insanın. Akılda kalıcı, kaliteli, duygusal ve gerçekten üzerinde uğraşıldığı anlaşılan bir ballad. 

Genel değerlendirme:

 Uzun süredir beklediğim albüm, beklentilerimi tamamıyla karşıladı. Grup üyelerinin tamamı, muhteşem işler çıkarmışlar. Birkaç not düşmek istiyorum: albüm konsept olduğu için bir kere de olsa baştan sona dinleyin ve sözlerine bakmayı da ihmal etmeyin. 

Not: 9/10

  

Sunrise Avenue - Out Of Style!

 Sunrise Avenue benim için pop müziğin Pink Martini'si gibiydi. Nasıl Pink Martini bir albümü içinde bossa nova, latin jazz, soul jazz vb. türlerinde farklı farklı şarkılara imza atıyorsa, Sunrise Avenue'da öyle, versatil bir pop albümü sunuyordu bizlere. Buraya kadar bir sorunum yok, aynı yapısını az da olsa korumuş; ancak sorun biraz daha derine indiğimizde başlıyor.

01. Hollywood Hills
02. Damn Silence

03. Somebody Help Me

04. I Don't Dance

05. I Gotta Go

06. Stormy End

07. Kiss Goodbye

08. Sex & Cigarettes

09. The Right One

10. Out Of Tune

11. Angels On A Rampage

12. Sweet Symphony

13. What I Like About You - non album track

 Albüme açılışı yapan Hollywood Hills, listelerde üst sıralarda yer edinmiş bir single olmasına rağmen, dinlenebilirliği o kadar da yüksek olmayan bir parça. Akılda kalıcı, tatlı, 80'ler etkili melodilerle giriş yapan şarkı, alışıldıktan sonra güzel gelecek şarkılar gibi. Neyleyim ben öyle pop şarkısını demek gayet mümkündür, hak veririm.

 Damn Silence ile hoş melodiler arasında gezerken nakarat sonlarındaki atonal melodilere anlam verebilmek mümkün değil. Albümün çürük elmalarından.

 Özlenen Sunrise Avenue tadını, piyanoyla yaptığı sakin girişiyle Somebody Help Me veriyor. Davulların yapaylığı şarkıya ket vuruyor, ancak nakaratlarda giren akustik davullar şarkıya az da olsa can katıyor. Albümde dinlenebilir şarkılar olduğu umudunu aşılamaktan başka bir işlevi yok.

 I Don't Dance ile yine 80'lere, Eurythmics'lere, Dead Or Alive'lara gidiyorsunuz. Ancak nakarata geldiğinizde kendinizi Kral TV'de bulmanız pek mümkün. 

 Punky bir riffle giriş yapan I Gotta Go, verse kısımlarında size hoş bir şarkı olacağı izlenimini verse de nakaratla arasındaki kopukluk incideki mantık hatalarını aratacak gibi.

 Albümde "oh be özlemişim bunu" dedirtecek tadı veren bir şarkıya, Stormy End'e, geldiğinizde birkaç kez tekrar etmemeye dikkat edin yoksa albümdeki diğer şarkıları dinleme fırsatı bırakacak gibi değil.

 Stormy End ile özlettiği o tadı veren, kendine has melodik balladlarını aratan grup, Kiss Goodbye ile özlemi gidermeye devam ediyor. Şarkının ortalarına doğru artan enstrüman çeşitliliği şarkıyı tatlı bir resitale çeviriyor. Sonundaki gitar solosu ise hoş bir süpriz.

 I Gotta Go'daki punky havanın biraz daha düşük tempolu hali Sex & Cigarettes için geçerli sayılabilir. Stormy End ve Kiss Goodbye gibi iki hoş şarkının ardından gelmesi sakat olan bir şarkı.

 Nedense, bunca şarkının arasından böyle birşey çıkmasına ihtimal vermediğim için midir, şaşırtıcı gelen bir arpejle giriş yapan The Right One, drum machine'lerin girişiyle azıcık hayal kırıklığına uğratsa da drum-kit'e geçildiğinde şarkının havası olumlu yönde değişiyor. Hoş bir şarkı ve albümdeki iyilerden birisi.

 Arkasından gayet ağır rifflerle giren Out Of Tune, şarkının nakaratta bu ağır riffi grubun pop sound'ıyla birleştirmeye çalışmasıyla adı gibi "out of tune" olmuş. 

 Hâlâ son umutlar varken, Angels On A Rampage, "filler" denecek kadar boş bir performansla giriş yapsa da, kendini toparlıyor ve ikinci şansı hak eden şarkılar arasında yerini alıyor. Ardından gelen Sweet Symphony ve What I Like About You'nun bir yenilik barındırmayışı da üzücü ayrıntılar arasında. 

Genel değerlendirme:

 Albüm, beni tekrar Sunrise Avenue ile buluşturduğu için memnunum. Ama içinden iki-üç şarkı seçilip dinlenebilecek cinsten. Çoğu şarkıda nakarat ve versleler arasında uyumsuzluklar göze çarpıyor, şarkıların sıradanlıkları da cabası.

Not: 4,5 / 10

Amos Lee - Mission Bell!

 Ömrüm boyunca ilk defa dinlediğim bu sanatçıyı, artık Amos Reyiz diye anacak bir hale getirdi beni bu Mission Bell albümü. 2011'in başlarında çıkan, sevdiğim sanatçıların pek çoğunu barındıran Blue Note Records imzalı bu albüm U.S Billboard 200 ve U.S Billboard Top Rock Albums sırasında 1. sıraya yerleşmeyi başardı.

 Amos Lee'yi kısaca tanımlamam gerekirse, sesi Phil Collins ve John Mayer arasında olan, akustik gitar ağırlıklı ve arada onlarla uyumlu piyano gibi çalgıları kullanan, easy-listening denebilecek, herkesin müzik zevkine hitap edebilecek bir müzisyen abimiz. 

Playliste bakacak olursak:

1. El Camino
2. Windows Are Rolled Down
3. Violin (featuring Sam Beam)
4. Flower
5. Stay With Me (featuring Priscilla Ahn)
6. Out Of The Cold (featuring Pieta Brown)
7. Jesus (featuring James Gadson)
8. Hello Again
9. Learned A Lot
10. Cup Of Sorrow
11. Clear Blue Eyes (featuring Lucinda Williams)
12. Behind Me Now / El Camino Reprise (featuring Willie Nelson)

 El Camino tatlı arpejleri, sakin davulları ve nadir duyulan piyanolarıyla albüme iyi bir şekilde karşılıyor sizi. Windows Are Rolled Down ile tempoyu biraz yükseltseniz de ilk şarkıda oluşan burukluk kilise orglarının girmesiyle yeniden başlıyor ve sizi albümün en iyilerinden biri olan Violin'de bulmanızı sağlıyor. İlk dinleyişte sıkıcı bir şarkı gibi gelse de, birkaç dinlemeden sonra kendini sevdiren cinsten bir parça. Ardından gelen Flower, tiz akorlarının ardından giren orglar ve şeker gibi vokal melodileriyle sizi doğrudan kendine çekiyor. Makul uzunluğuyla da iPod'larda yer edecek şarkılar arasında. Sıra Stay With Me'ye geldiğinde, tempo iyice düşüyor; ancak şarkı kendini dinletecek kadar iyi. Ardından gelen Out Of The Cold da albümün aslarından biri. 

 Jesus çaldığında ise kilise korosundan fırlayıp Kaliforniyalara kadar gelmiş, orada albüm yapmış bir soul sanatçısının kulağa nasıl geldiğini hissediyorsunuz. Bu şarkıdan sonra albümün sound'ı Soul'a kayıyor ve jazz melodili piyanolarla destekler artıyor. Tıpkı Hello Again'deki gibi. Learned A Lot'da ise aynı tat var fakat tempo düşmüş, piyanolar da sakinleşmiş bir halde. Cup of Sorrow'a gelindiğinde tempo yükseliyor, yer yer banjo sesleri duyuluyor ve country etkileri artıyor. Albümün son iki şarkısı ise, albümün geneline hakim olan iki türün (soul, country) iki farklı reyiziyle düetten oluşuyor. Clear Blue Eyes ile Amos Lee'nin Lucinda Williams ile iyi bir ikili oluşturduğunu görüyoruz, her ne kadar Lucinda Williams'ın sesini beğenmediysem de bu şarkıda. Son şarkı ise country müziğin yaşayan en son babalarından biri olan biri olan Willie Nelson ile şahane bir düet yapılmış.

Genel değerlendirme:

 Albüm gerçekten dinlenebilir ve şarkılar çok kaliteli. Dediğim gibi, hemen hemen herkesin kulağına hitap edebilecek kadar hoş, ama özellike bu türlerle ilgilenenler için bir maden. 

Not: 8,5 / 10